กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 86 บัดซบ ช่างไร้ยางอายสิ้นดี
ณ เชิงเขาภูเขาเหลียนอวิ๋น เจียงเช่อชงชาหนึ่งกา เอนกายนอนใต้ร่มไม้อย่างสบายอารมณ์ นกกาและสิงสาราสัตว์คล้ายไม่อาจสัมผัสถึงตัวตนของเขา จึงพากันแวะพักผ่อนตามอำเภอใจ
[เจ้าภาพ เจ้านี่ช่างน่าเบื่อจริง ๆ ไม่ตกปลาก็นอนหลับ ข้าไม่เคยพบผู้ใดเกียจคร้านเช่นเจ้ามาก่อน หุ่นมนุษย์ก็ตายไปแล้ว เจ้าไม่กลัวถูกพบตัวหรือ]
“ข้าถ่ายโอนกรรมทั้งหมดไปไว้บนร่างหุ่นมนุษย์แล้ว อาจกล่าวได้ว่าหุ่นมนุษย์ก็คือข้า ยามนี้หุ่นมนุษย์สิ้นชีพ ย่อมหมายความว่ากรรมของข้าสลายหายไปพร้อมกันแล้ว”
“ส่วนเรื่องถูกพบตัว ยามที่ชิงเยวี่ยกลับมา ข้าก็ล่วงรู้แล้วว่าตนเองไม่อาจซ่อนตัวได้พ้น” เจียงเช่อเอ่ยอย่างสบาย ๆ คล้ายไม่กังวลแม้แต่น้อย