กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 7 สำนักอักษรไร้ขอบเขต
ณ หลังเขาขุนเขาเมฆาขาวแห่งสำนักอักษรไร้ขอบเขต เจียงเช่อนอนเอนกายอยู่บนเก้าอี้โยกอย่างสบายอารมณ์ สายน้ำจากยอดเขาไหลตามหุบเหวลึกลงสู่ผืนไร่นา หล่อเลี้ยงต้นข้าวให้เจริญงอกงาม
“วัยเยาว์ข้ามิได้ฝักใฝ่ในจริตโลกีย์ จิตเดิมนั้นรักพงไพรขุนเขา พลั้งตกลงสู่ตาข่ายธุลีโลก ครั้นจากไปก็ล่วงเลยสามสิบปีแล้ว”
เมื่อนึกถึงเรื่องราวทั้งหลายในชาติก่อน แล้วหวนเปรียบเทียบกับชีวิตในยามนี้ ดูเหมือนว่าชีวิตเช่นนี้ต่างหากที่เป็นสิ่งซึ่งตนปรารถนา
“ศิษย์พี่ ข้านำอาหารมาแล้ว”
ทันใดนั้น เสียงของรั่วซือเวยก็ดังขึ้น ทำให้เจียงเช่อผู้กำลังอารมณ์ดีพลันรู้สึกขุ่นเคืองเล็กน้อย
“อย่ามาอีกเลย สิ่งที่เจ้าทำแม้แต่สุนัขยังไม่กล้ากิน ข้ายังหวงชีวิตอยู่”