กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 5 ทิ้งเสียเถิด ต่อไปข้าจะไม่ฝึกกระบี่อีก
ห่างออกไปหนึ่งร้อยลี้จากสำนักกระบี่นภาม่วง เจียงเช่อซึ่งกำลังเดินทางพลันหยุดฝีเท้า สีหน้าผ่อนคลายแต่เดิมเลือนหายไป เขานิ่งเงียบลงเล็กน้อย
เขาไม่เอ่ยสิ่งใด เพียงเดินเลี่ยงร่างนั้นไปทันที
แสงจันทร์เย็นเยียบสาดส่องลงมา ประหนึ่งทิ้งประกายสว่างไว้บนโลกมนุษย์เป็นจุด ๆ ชิงเยวี่ยผู้เย็นชาและทะนงตนอยู่แต่เดิม ยามนี้งามดุจบัวขาวบนภูเขาหิมะ ทว่าเมื่อเห็นเจียงเช่อเมินเฉยต่อนาง สีหน้าก็อดเผยความเศร้าสลดมิได้ สุดท้ายนางจึงเอ่ยเรียกออกมา
“เสี่ยวเช่อ...”
เจียงเช่อชะงักฝีเท้า เอ่ยเสียงต่ำว่า “อาจารย์ นี่เป็นครั้งสุดท้ายที่ข้าจะเรียกท่านว่าอาจารย์ นับแต่นี้ข้ากับท่านตัดขาดบุญคุณความสัมพันธ์”