เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 114 ไม่อาจปลูกดอกจือเป้ย!
เมื่อมองดูของล้ำค่าที่เต็มไปด้วยสีสัน กลิ่น และรสชาติอันสมบูรณ์แบบเต็มโต๊ะ แม่ทัพใหญ่เวยหย่วนก็หยิบตะเกียบขึ้นมาอีกครั้งอย่างไม่ลังเล และเริ่มสวาปามอย่างเอร็ดอร่อย
แม้ว่าขุนนางคนอื่น ๆ ภายในโถงจะไม่อาจยอมรับได้ในทันทีทันใดเหมือนอย่างเขา
แต่พวกเขาก็ฝืนทน และก้มหน้าก้มตากินต่อไป
ไม่ได้ยินคำพูดที่องค์หญิงเซิ่งอันเพิ่งกล่าวเย้ยหยันพวกเขาอย่างเปิดเผยและแอบแฝงเมื่อครู่หรือ?
[ คุ้นชินกับการสวมใส่เสื้อผ้าหรูหราและกินอาหารเลิศรสอย่างสูงส่งในเมืองหลวง จนดูถูกอาหารที่สกปรกในสายตาของเขา! ]
ให้ตายเถอะ นี่มันแทบจะชี้หน้าด่าพวกเขาอยู่แล้วว่าไม่รู้จักความยากลำบากของโลกมนุษย์!
พวกเขาล้วนเป็นขุนนางใหญ่ของราชสำนักนะ!
เรื่องที่หารือกับฝ่าบาททุกวันล้วนเป็นเรื่องใหญ่ระดับแผ่นดินทั้งสิ้น!
ทว่าตอนนี้กลับสวมหมวกใบใหญ่ที่เขียนว่า ‘ไม่รู้จักความยากลำบากของโลกมนุษย์’ ให้พวกเขาโดยตรง แล้วในยามปกติพวกเขาไปยุ่งวุ่นวายอยู่ต่อหน้าฮ่องเต้เพื่ออะไรกันเล่า?