กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 471 เจ้าไม่ประหลาดใจหรือ?
หวังลี่เหยี่ยนอุ้มช่านช่านเดินไปยังลานฝึกยุทธ์พลางกล่าว “ไม่ได้”
ก็ได้ ช่านช่านซุกหน้าลงกับซอกคอหวังลี่เหยี่ยน “ท่านปู่ ข้าขอนอนต่ออีกนิด ฟี้……”
มุมปากหวังลี่เหยี่ยนยกขึ้น หลานทั้ง 2 ของเขา คนหนึ่งราวกับมีตะปูงอกอยู่บนเก้าอี้ อีกคนราวกับออกไปลักไก่ขโมยสุนัขมาทุกคืน
ตอนหวังลี่เหยี่ยนอุ้มช่านช่านไปถึง สือซื่อกับฉ่านจื่อก็เริ่มฝึกกันแล้ว
สือซื่อกับฉ่านจื่อทักทายหวังลี่เหยี่ยน
หวังลี่เหยี่ยนขานรับแล้วตบก้นน้อย ๆ ของช่านช่านเบา ๆ “ถึงแล้ว ตื่นได้”
ช่านช่านเอาหน้าถูไถกับซอกคอหวังลี่เหยี่ยน
หวังลี่เหยี่ยนวางช่านช่านลงบนพื้น
ช่านช่านขยี้ตา “อรุณสวัสดิ์ท่านปู่น้อย อรุณสวัสดิ์ท่านอาเล็ก”