กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 428 เจ้าไปเสียเถิด
ชายร่างใหญ่ก็คิดเช่นกันว่าตนเป็นคนชักนำคนผู้นี้มา
คนที่ครอบครัวภรรยาของเขาคบหาล้วนเป็นชาวไร่ชาวนา
ชาวไร่ชาวนาจะเอาเงินที่ไหนไปจ้างนักฆ่า?
ต่อให้มีก็คงเสียดายเงินจนไม่ยอมจ้าง
มีแต่เขานี่แหละที่ไม่รู้หัวนอนปลายเท้า!
ชายร่างใหญ่ครุ่นคิดครู่หนึ่ง “ท่านปู่ หากข้าไปแล้วเสี่ยวฝูจะปลอดภัย ข้าย่อมไปทันที แต่ข้ากลัวว่าถึงข้าจะไปแล้ว พวกเขาก็ยังไม่ยอมปล่อยเสี่ยวฝู หากข้าอยู่ อย่างน้อยก็ยังช่วยปกป้องนางได้บ้าง”
เฒ่าจาง “...” นี่มันหวังขโมยไก่แต่กลับเสียข้าวสารไปกำมือแท้ ๆ!
ตอนนั้นเฒ่าจางเห็นว่าสามีของจางเสี่ยวฝูรูปร่างสูงใหญ่ ทั้งยังตัวคนเดียวไร้ที่พึ่ง จึงคิดว่าหากยกเสี่ยวฝูให้เขา ก็แทบไม่ต่างจากรับหลานเขยเข้าบ้าน