กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 392 แทบเสียใจตาย ที่แท้ก็ไม่มีเรื่องอะไรจริง ๆ
ใต้เท้าติงเหงื่อผุดเต็มหน้าผาก
ฮูหยินติงหยิบผ้าเช็ดหน้ามาเช็ดเหงื่อให้เขา “อย่าขู่ตัวเองสิ ท่านก็ไม่ได้ทำเรื่องเลวร้ายอะไรเสียหน่อย แม้แต่เจ้าเมืองยังแค่ถูกเนรเทศเอง”
ใต้เท้าติงมองฮูหยินติงแล้วกล่าวว่า “เจ้าไม่รู้หรอก ชีวิตเจ้าเมืองคนนั้นซื้อได้ด้วยเงิน เขาไม่เพียงคืนเงินที่กอบโกยมา ยังเอาทรัพย์สินบรรพบุรุษออกมาด้วย”
ฮูหยินติงแปลกใจเล็กน้อย “แม้แต่ทรัพย์สินบรรพบุรุษก็เอาออกมาหรือ?”
“อืม อีกอย่าง แค่ตัดหัวบุตรชายคนรองของเขาก็พอแล้ว ตัดหัวเขาไปก็ไม่ได้มีความหมายอะไร สู้ส่งเขาไปถางที่รกร้างตรงชายแดนยังดีกว่า”
“ถ้า...ถ้าอย่างนั้นท่านก็เอาทรัพย์สินบรรพบุรุษออกมาด้วยสิ”