กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 387 ข้ายังนึกว่าเจ้ายังมีเยื่อใยกับเขา
อีกด้านหนึ่ง ผู้ดูแลร้านข้าง ๆ ช่วยฝู่โถวกับพวกขนของขึ้นรถไปพลางบ่นพวกเขาไปพลาง “พวกเจ้านี่นะ ทำไมดื้อถึงเพียงนี้? เฮ้อ! อย่าไปทางเปลี่ยว จำได้หรือยัง?”
ฝู่โถวตอบ “จำได้แล้ว ท่านลุง พวกเราจะคิดถึงท่าน”
“ลุงก็จะคิดถึงพวกเจ้าเหมือนกัน อีกอย่าง กลางคืนอย่าเดินทาง”
“ได้”
“พวกเจ้าจะทิ้งร้านไว้แบบนี้หรือ?”
“อืม พอใต้เท้าเจ้าเมืองถูกย้ายไปแล้ว พวกเราก็จะกลับมา”
“ใครจะรู้ว่าต้องรออีกนานแค่ไหน? กว่าใต้เท้าเจ้าเมืองจะถูกย้าย ร้านของพวกเจ้าอาจพังไปแล้วก็ได้ บ้านต้องมีคนอยู่ หากปล่อยทิ้งไว้หลายปีก็พังหมด”
“ไม่เป็นไร พังแล้วพวกเราค่อยสร้างใหม่”
“ก็ได้ พวกเจ้าคิดจะไปที่ไหน?”