บทที่ 316 มีไพ่ดีอยู่ในมือแท้ ๆ กลับเล่นเสียจนยับ

บทที่ 316 มีไพ่ดีอยู่ในมือแท้ ๆ กลับเล่นเสียจนยับ

หวังลี่เหยี่ยนคิดในใจ ข้าเองก็ไม่อยากให้บุตรสาวสอนเจ้า แต่ส่งเจ้าไปให้ท่านตาข้าสอนก็สะดุดตาเกินไป ให้เจ้าเรียนหนังสือร่วมกับลูก ๆ ของบ่าวไพร่ก็ไม่เหมาะ อย่างแรก เจ้าเป็นหลานชายฝ่ายลูกสาวของเจิ้นกั๋วกง อย่างที่สอง ในตระกูลหยวนเจ้าย่อมถูกปฏิบัติไม่ต่างจากบ่าวไพร่มาไม่น้อย “เจ้าอ่านออกเขียนได้หรือ?”

เท่าที่เขารู้ มารดาเอกเกลียดมารดาผู้ให้กำเนิดของเด็กคนนี้เข้ากระดูกดำ ท่านย่าของเขาก็โทษว่ามารดาผู้ให้กำเนิดทำให้นางเงยหน้าไม่ขึ้นต่อหน้าพ่อแม่ของมารดาเอก ท่านปู่ของเขาก็คิดว่ามารดาผู้ให้กำเนิดทำลายอนาคตของบุตรชายคนที่สี่ ส่วนท่านพ่อกับมารดาผู้ให้กำเนิดก็เอาแต่พร่ำพรอดรักใคร่กัน ไม่สนใจสิ่งอื่นใด ตัวเขาเองก็อารมณ์ร้าย