กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 314 เก็บพี่ชายตัวน้อยมาได้
หวังลี่เยวียนกับหวังลี่จวิ้นกลับมาแล้ว ทุกคนย่อมต้องกินข้าวด้วยกันสักมื้อ
ตอนกินข้าว จิ่นอวี่สังเกตเห็นว่าหวังลี่เยวียนเหลือบมองท่านแม่ของนางอยู่เป็นระยะ ๆ
จิ่นอวี่เป็นเด็กช่างสงสัย “ท่านอาสี่ เหตุใดท่านเอาแต่มองแม่ข้า? ท่านไม่รู้จักแม่ข้าหรือ?”
ข้าเอาแต่มองแม่เจ้าตรงไหนกัน? ลองดูสิว่าแม่เจ้าพาบรรยากาศในบ้านเราเปลี่ยนไปขนาดไหน ก่อนแม่เจ้ามา เวลากินข้าวบ้านเราล้วนเงียบกริบ ต่อให้พูดก็พูดกันแค่ประโยคสองประโยค ตอนนี้กลับกลายเป็นว่าพูดคุยเป็นหลัก กินข้าวเป็นรองไปแล้ว
“ท่านอาสี่รู้จักแม่เจ้า ท่านอาสี่ไม่ได้มองแม่เจ้า แต่กำลังมองท่านย่าอยู่ ท่านอาสี่ไม่ได้เจอท่านย่ามานานแล้ว”
หลี่จินฮวานั่งอยู่ข้างฮูหยินรองสกุลหวังพอดี