บทที่ 300 จะโทษอีกฝ่ายทั้งหมดก็ไม่ได้ รูปโฉมมิได้ลวงคน คนต่างหากที่หลงไปเอง

บทที่ 300 จะโทษอีกฝ่ายทั้งหมดก็ไม่ได้ รูปโฉมมิได้ลวงคน คนต่างหากที่หลงไปเอง

ชิงหย่าจิบชาอีกครั้ง “ข้าคิดจะไปยุ่งเกี่ยวกับซื่อจื่อตงเจียงโหวจริง แต่เป้าหมายของข้าไม่ใช่เขา”

“เช่นนั้นเป็นใคร?”

“ท่านพ่อของเขา”

“อะไรนะ?!” หมัวมัวเจี่ยเบิกตากว้างด้วยความตกใจ “เจ้าบ้าไปแล้วหรือ?! แม้แต่ขุนนางยังไม่กล้าล่วงเกินตงเจียงโหว เจ้าก็แค่…” สตรีในหอนางโลมอย่างเจ้ากลับคิดจะไปยุ่งเกี่ยวกับตงเจียงโหว! “เจ้าเป็นเพียงสตรีอ่อนแอ อย่าไปยุ่งกับจอมอำมหิตผู้นั้นเลย”

ชิงหย่าวางถ้วยชา มองหมัวมัวเจี่ยแล้วเอ่ยอย่างไม่รีบร้อนว่า “หมัวมัว ท่านว่าเป็นเพราะทุกคนคิดว่าตงเจียงโหวเป็นจอมอำมหิต จึงไม่กล้าไปยุ่งเกี่ยวกับเขา ฮูหยินของเขาถึงได้ครอบครองเขาไว้เพียงผู้เดียวหรือไม่?”

หมัวมัวเจี่ยคิดว่ามีความเป็นไปได้ แต่โอกาสนั้นน้อยนัก “อย่างไรก็ต้องมีคนใจกล้าบ้าง”