กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 296 ตั้งใจปลูกดอกไม้กลับไม่บาน ไม่ตั้งใจปักหลิวกลับแผ่ร่มเงา
ผาจื่อรู้สึกว่าท่าทางนับเลขของจิ่นอวี่เมื่อครู่คล้ายกับเวลาที่มารดาของเขานับเสื้อผ้าเล่นมาก “น้องจิ่นอวี่ แม่ข้าเป็นคนสอนเจ้าใช่หรือไม่?”
จิ่นอวี่เพิ่งจะพยักหน้า จางซิ่วซิ่วก็พูดขึ้นว่า “จะเป็นไปได้อย่างไร แม่จะไปมีความสามารถเช่นนั้นได้อย่างไร? จิ่นอวี่ เจ้าชอบเสื้อผ้าชุดนี้ของข้าหรือไม่? หากชอบ ข้าจะตัดให้เจ้า 1 ชุด”
จิ่นอวี่ตอบ “ชอบ ภรรยาของพี่น้องชายคนรองของมารดา วันนี้ท่านงามจริง ๆ”
“วันนี้เจ้าก็งามเช่นกัน มานั่งข้างข้าสิ ข้าจะคีบกับข้าวให้”
“ได้” เมื่อจิ่นอวี่เดินมาถึงข้างกายจางซิ่วซิ่ว นางก็อุ้มเด็กน้อยขึ้นมานั่งในอ้อมแขน “ท่านตา ท่านยาย ลงตะเกียบเถิด อีกประเดี๋ยวอาหารจะเย็นเสียก่อน เย็นแล้วก็ไม่อร่อย”
นายท่านผู้เฒ่าหวังไปปฏิบัติธรรมที่วัดเชียนฝออีกแล้ว