กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 293 ใจสั่นวูบหนึ่ง
เถียนหมิงฮุยไม่ได้ตอบคำถามนี้ “ข้าปรับสวนหลังที่ว่าการอำเภอให้เป็นแปลงนาแล้ว ต่อไปให้เจ้ากับพี่ใหญ่ลงมือปลูก หากเจ้ากับพี่ใหญ่ไม่ปลูก ก็เตรียมดื่มน้ำข้าวต้มทุกวันได้เลย”
“อะไรนะ?!” เฒ่าเถียนแทบไม่อยากเชื่อหูตัวเอง เขารู้สึกว่านี่ทำให้ทุกข์ใจยิ่งกว่าฆ่าเขาเสียอีก “เจ้าจะให้ข้าทำนา?!” ข้าเป็นพ่อของท่านนายอำเภอนะ!
“ใช่!” เถียนหมิงฮุยมองเฒ่าเถียน “เจ้าไม่คิดจะไปที่ว่าการฟ้องข้าว่าอกตัญญูหรือ? ข้าจะทำให้เจ้ารู้เดี๋ยวนี้ว่าถ้าฟ้องข้าแล้วจะมีจุดจบอย่างไร”
“เจ้า!” เฒ่าเถียนแทบโกรธจนสิ้นใจ “ไอ้ลูกอกตัญญู!”
“พ่อเมตตาลูก ลูกกตัญญูต่อพ่อ คำว่าพ่อเมตตามาก่อนคำว่าลูกกตัญญู ในเมื่อท่านไม่เคยเมตตา แล้วจะให้ข้ากตัญญูได้อย่างไร?”