บทที่ 267 ทนให้ข้าคิดถึงมันนานกว่านี้ไม่ไหว

บทที่ 267 ทนให้ข้าคิดถึงมันนานกว่านี้ไม่ไหว

ยามรุ่งสาง ตอนที่ผู้คนง่วงงุนที่สุด ภูเขาเศษหินสั่นไหวอยู่ครู่หนึ่ง

พลทหารที่นี่ต่างรู้ว่าเขาเอ้อร์หู่ถล่มลงมากะทันหัน จึงหวาดระแวงเขาเอ้อร์หู่กันทุกคน ตอนเข้าเวรยาม พวกเขาจึงอยู่ห่างจากกองเศษหินให้มากที่สุดเท่าที่จะทำได้

อีกด้านหนึ่ง ฝู่โถวเขย่าซานเถียนแล้วกระซิบว่า “ท่านน้า เจวี๋ยโถวออกมาแล้ว”

ซานเถียนผุดลุกขึ้นนั่งทันที “ข้าจะไปเปิดประตู”

เขาเพิ่งเปิดประตู เจวี๋ยโถวก็เดินเข้ามา

ฝู่โถวกอดเจวี๋ยโถวไว้แน่น “เจวี๋ยโถว หนาวไหม? หิวหรือเปล่า? กระหายน้ำไหม?”