บทที่ 250 ตื่นขึ้นมาก็เสียใจแล้ว

บทที่ 250 ตื่นขึ้นมาก็เสียใจแล้ว

ใช่ข้าเอง ข้าเอง ก็คือข้านี่แหละ!

หลิวหลีถลึงตามองเจียงผิงอัน “ยังจะพูดอีก ข้าเกือบถูกท่านทำให้ตกใจตาย ข้าก็แค่กระหายน้ำ อยากรินน้ำดื่มสักถ้วย เพราะง่วงจนสะลึมสะลือ เลยเผลอเหยียบเท้าท่านเข้า ผลคือท่านกลับกลอกตาแล้วเป็นลมไปเสียอย่างนั้น ข้านึกว่าข้าทำให้ท่านตกใจจน…ไปแล้วเสียอีก ทำไมท่านขี้ขลาดนัก?”

“……” โทษข้าหรือ? “ภรรยา คราวหน้าถ้ากระหายน้ำก็เรียกข้า ข้าจะรินน้ำให้” ภรรยายังเด็กนัก ไม่ตามใจนางแล้วจะให้ทำอย่างไร?

ยังมีข้อดีแบบนี้ด้วยหรือ? ต่อไปจะหลอกเขาบ่อย ๆ ดีไหมนะ? ช่างเถอะ ท่านพี่ของนางขวัญอ่อน ถ้าตกใจจนเป็นอะไรไปคงแย่ “ได้ วันนี้ตอนเช้าท่านอยากกินอะไร? ข้าทำให้”