กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หมาน หมาน_满满
บทที่ 200 ที่แท้ก็เป็นเช่นนี้
ฮูหยินรองหวังไม่รับจริง ๆ “พวกเราสองคนเป็นใครกับใครกันเล่า? ข้าไม่ขอบคุณเจ้า เจ้าก็อย่ามาคิดบัญชีกับข้า ข้านำของแปลกใหม่มาฝากเจ้าไม่น้อยเลย เดี๋ยวให้หมัวมัวหูเอาไปส่งให้ ข้าออกไปคราวนี้ได้เปิดหูเปิดตาไม่น้อย ถ้ามีโอกาสเจ้าก็ออกไปเที่ยวบ้างสิ หลานสาวกับหลานชายของข้าสบายดีใช่ไหม?”
“สบายดี” ข้าจะมีวาสนาดีเท่าเจ้าได้อย่างไร ทั้งบิดาพี่ชายและลูกชายต่างก็มีความสามารถ? “ถ้าอย่างนั้นพี่สะใภ้ใหญ่จะไม่คิดบัญชีกับเจ้าแล้ว”
“จะคิดบัญชีอะไรเล่า? ข้าบอกเจ้านะ หลานสาวข้าหน้าตางดงามมาก ถ้าไม่โดนแดดจนผิวคล้ำ คงงามยิ่งกว่านี้อีก”