ตอนที่ 92 จวงหย่าจือ

ตอนที่ 92 จวงหย่าจือ

วันที่ต้องไปขึ้นรถที่สถานีรถไฟ ท้องฟ้ายังเพิ่งเริ่มสาง เสียงประกาศประจำหกโมงเช้ายังไม่ดังขึ้น ซูหนิงซู่ก็ตื่นจากความฝัน เธอนอนพลิกไปพลิกมาอยู่บนเตียงต่ออีกพักหนึ่ง ก่อนจะหาวทั้งที่ดวงตายังสะลึมสะลือ เมื่อนึกได้ว่าอีกเดี๋ยวต้องรีบไปขึ้นรถ เธอจึงลุกจากเตียงอย่างรวดเร็ว ลากรองเท้าแตะไปล้างหน้าแปรงฟัน

เสียงประกาศที่ดังตรงเวลาทุกวันยังไม่ดังขึ้น เขตบ้านพักครอบครัวเงียบสงัด ในทางเดินไม่มีใครสักคน มีเพียงคุณลุงสูงวัยผมขาวโพลนอยู่หลายคนที่กำลังเดินเล่นอยู่ชั้นล่าง

“อ้าว หนิงซู่ ทำไมวันนี้ตื่นเช้าขนาดนี้ล่ะ นี่กำลังจะไปทำงานหรือ?”