เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 239 “เฮ้อ คุณนี่ชอบผมมากเกินไปแล้วนะ”
ภาพยนตร์เรื่องนี้ไม่ได้มีบรรยากาศหดหู่จนเกินไปด้วยซ้ำ อวี๋เจียโย่วไม่ได้เจาะลึกจิตใจของเย่อวี้อย่างละเอียด หรือขุดคุ้ยความเจ็บปวดและการดิ้นรนของเขาออกมาให้ผู้ชมเห็นอย่างชัดเจน
แต่กลับเป็นความเศร้าที่ค่อย ๆ ซึมซาบราวกับสายฝนโปรยปรายไม่ขาดสายเช่นนี้เอง ที่ทำให้หลินลั่วชิงยิ่งรู้สึกปวดใจ
ชีวิตของเย่อวี้โชคดีที่ได้รับการศึกษา เพราะการศึกษาทำให้เขามีความฝัน แต่ขณะเดียวกัน เขาก็โชคร้ายเพราะการศึกษานั้นเองที่ทำให้เขามีความฝัน
การสอบเข้ามหาวิทยาลัยครั้งแรกที่ผิดพลาดไป เป็นเหตุการณ์ไม่คาดฝันที่ไม่มีใครนึกถึง
ทว่านับตั้งแต่ความผิดพลาดครั้งนั้น ทุกสิ่งทุกอย่างก็ราวกับรถไฟที่สูญเสียการควบคุม พาเขามุ่งหน้าสู่หุบเหวลึก
ทั้งที่เขาสามารถมีชีวิตที่ดีกว่านี้ มีความคิดอ่านที่ชัดเจนกว่านี้ แต่กลับค่อย ๆ ละทิ้งความฝันของตัวเอง ทอดทิ้งความคิดของตัวเอง แล้วเดินไปบนเส้นทางที่ไม่เคยต้องการจะเดิน
สิ่งที่น่าเศร้าก็คือ ในตอนจบของเรื่อง ไม่มีใครรู้สึกเลยว่าเขากำลังใช้ชีวิตอยู่ในหุบเหว
ทุกคนต่างชื่นชมว่าเขากลับมาเป็นคนปกติแล้ว ฉลาดขึ้นแล้ว และได้สิ่งดี ๆ มาแล้ว
แม้แต่เย่อวี้เองก็ยอมรับจุดจบเช่นนี้ และหัวเราะไปพร้อมกับทุกคน