เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 230 เขาต้องคว้ารางวัลมาให้ได้
ทันใดนั้น อวี๋เจียโย่วก็รู้สึกยินดีอย่างบอกไม่ถูก ไม่ใช่เพราะอะไรอื่น แต่เป็นเพราะความเชื่อมั่นและการมองเห็นคุณค่าในตัวเขาจากคนอื่น
เส้นทางที่เขาเลือกเดินไม่ได้ราบรื่นนัก พ่อแม่ไม่เข้าใจ พี่น้องไม่สนับสนุน แม้แต่หนิงอวี้ เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่มีอุดมการณ์เดียวกัน หลังจากร่วมพยายามกับเขามาสามปี สุดท้ายก็เลือกที่จะจากไป
แรงบันดาลใจแรกเริ่มของบทภาพยนตร์เรื่อง ‘หยกคืนถิ่น’ มาจากคำพูดช่วงหนึ่งของหนิงอวี้ อวี๋เจียโย่วรู้สึกสะเทือนใจเมื่อได้ฟัง จึงกลับไปลงมือเขียนบทเรื่องนี้
แต่ก่อนที่ ‘หยกคืนถิ่น’ จะเขียนเสร็จ หนิงอวี้กลับมาหาเขาเพื่อกล่าวลา
หนิงอวี้บอกว่าต่อไปคงไม่สามารถร่วมสร้างภาพยนตร์กับเขาได้อีกแล้ว กัวเม่ามองเห็นความสามารถของเขาและมอบโอกาสให้ เขาจึงอยากลองเข้าร่วมทีมของกัวเม่า เพื่อเขียนบทภาพยนตร์เชิงพาณิชย์
ในวินาทีนั้น อวี๋เจียโย่วแทบจับปากกาเอาไว้ไม่อยู่
เขารู้สึกเหมือนถูกหักหลังและทอดทิ้ง
เขาไม่เข้าใจเลยว่าเพื่อนที่เคยตกลงกันว่าจะพยายามไปด้วยกัน ทำไมถึงจากเขาไปได้
หนิงอวี้ดูเหมือนจะมองเห็นความสับสนของเขา จึงอธิบายว่า