เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 223 เขารักลูก ๆ ของเขา รักทุกคน
รอยยิ้มบนใบหน้าของหลินลั่วชิงกว้างขึ้นโดยไม่รู้ตัว เขามองท่าทางภาคภูมิใจของจี้เล่ออวี๋ หัวใจเต็มไปด้วยความสุขและความซาบซึ้ง
ความจริงเขาไม่เคยคิดเลยว่าจี้เล่ออวี๋จะให้เงินค่าขนมเขา
จี้เล่ออวี๋ยังเด็กมาก เด็กจนยังไม่มีความคิดที่จะมอบของขวัญให้ใคร ต่างจากหลินเฟยที่มักมอบกระบองเพชรหรือสมุดที่ตัวเองชอบให้เขา จี้เล่ออวี๋แทบไม่เคยให้อะไรเขาเลย นอกจากวันเกิดที่เด็กชายจะวาดภาพให้
ไม่ใช่ว่าจี้เล่ออวี๋ไม่ชอบหรือไม่ใส่ใจเขา แต่เพราะยังเด็กเกินไปจริง ๆ
แม้จี้เล่ออวี๋จะห่วงใยและให้ความสำคัญกับจี้อวี่เซียวมาก ถึงขั้นยอมมอบมรดกที่พ่อทิ้งไว้ให้ทั้งหมดแก่จี้อวี่เซียวโดยไม่ลังเล แต่เด็กชายก็แทบไม่เคยเป็นฝ่ายมอบของขวัญเล็ก ๆ น้อย ๆ ให้จี้อวี่เซียวก่อน
ด้วยวัยเพียงเท่านี้ เขาคุ้นเคยกับการได้รับของขวัญจากคนที่อายุมากกว่า จึงไม่เคยนึกถึงการเป็นฝ่ายมอบของขวัญให้คนอื่น
เพราะเหตุนี้ ตอนแรกหลินลั่วชิงจึงคิดว่าหลังจากจี้เล่ออวี๋ได้รับค่าตัวจากการแสดงหนังครั้งนี้ เด็กชายคงซื้อของเล่นหรือขนมที่ตัวเองชอบ เพื่อสัมผัสความสุขจากการหาเงินได้เป็นครั้งแรก
แต่คิดไม่ถึงว่าจี้เล่ออวี๋กลับนำเงินมาให้จี้อวี่เซียวเป็นค่าขนม
ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเขาเรียนรู้เรื่องนี้มาจากหลินเฟย