เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 221 เสี่ยวอวี๋ก็อยากให้เงินค่าขนมเหมือนกัน
หลินลั่วชิงไปถ่ายหนังแล้ว จี้อวี่เซียวยังคงนั่งอยู่บนเก้าอี้ สานแมลงปอตัวน้อยให้หลินเฟยกับจี้เล่ออวี๋ต่อไป
หลินเฟยจ้องมองมือของเขาอย่างสนใจ ราวกับอยากเรียนรู้วิธีสานด้วย
จี้อวี่เซียวสัมผัสได้ถึงสายตาของเด็กชาย จึงอุ้มเขาขึ้นมานั่งบนตัก จับมือนุ่มนิ่มเล็ก ๆ ของเขา แล้วสอนวิธีสานตั้งแต่ขั้นตอนแรก
หลินเฟยเพิ่งเคยได้รับประสบการณ์แบบนี้เป็นครั้งแรก เขาหันกลับไปมองจี้อวี่เซียวโดยไม่รู้ตัว
แววตาของเขาอ่อนโยน มีทั้งความงุนงง ความไร้เดียงสาตามประสาเด็ก และความรักใคร่ผูกพันที่มีต่อคุณพ่อซึ่งแทบไม่แสดงออกมาให้เห็น
จี้อวี่เซียวยิ้ม น้ำเสียงนุ่มนวลเจือความอ่อนโยนแบบที่ผู้ใหญ่มักใช้เวลาพูดกับเด็ก
“พ่อจะสอนลูกเอง พอทำเป็นแล้ว ลูกก็สานให้น้าได้”
หลินเฟยฟังคำพูดของเขา มองความอ่อนโยนบนใบหน้า ก่อนพยักหน้าแล้วหันกลับไปตั้งใจทำตามการเคลื่อนไหวของมืออีกฝ่าย ค่อย ๆ สานแมลงปอตัวน้อยทีละขั้น
ท่ามกลางความเลือนราง เขานึกถึงตอนที่แม่สอนเขาเขียนหนังสือเป็นครั้งแรก