เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 207
หลังจากจี้อวี่เซียวเล่าเรื่องพี่ชายกับพี่สะใภ้ให้หลินลั่วชิงฟังจนเข้าใจแล้ว ทั้งสองจึงลุกจากเตียงด้วยกัน
เขาไม่ได้เล่ารายละเอียดว่าตัวเองแก้แค้นอย่างไร ส่วนหลินลั่วชิงก็ไม่ได้ถาม เพราะถึงอย่างไรนี่ก็ไม่ใช่เรื่องน่ายินดีนัก เขาจึงไม่อยากสะกิดบาดแผลในใจของอีกฝ่าย
จี้อวี่เซียวสวมชุดคลุมนอนแล้วลงจากเตียง ยืนจ้องหลินลั่วชิงอยู่ข้างเตียงโดยไม่ละสายตา
หลินลั่วชิงถูกจ้องจนรู้สึกไม่ค่อยเป็นตัวของตัวเอง
“คุณกำลังทำอะไร?”
จี้อวี่เซียวอ้าแขนทั้งสองข้าง
“จะอุ้มคุณ”
หลินลั่วชิงหัวเราะออกมาทันที เขาคิดว่าจี้อวี่เซียวคงนั่งรถเข็นมานานเกินไป ตอนนี้พอลุกขึ้นยืนได้แล้ว จึงอยากชดเชยทุกอย่างที่ก่อนหน้านี้ไม่ได้ทำ หรืออาจเรียกว่าชดเชยให้มากกว่าเดิมเสียด้วยซ้ำ
หลินลั่วชิงทำอะไรไม่ได้ นอกจากสวมชุดคลุมนอนให้เรียบร้อยแล้วปล่อยให้อีกฝ่ายอุ้มไปห้องน้ำอย่างให้ความร่วมมือ