เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 139
เพียงช่วงเวลากินอาหารเย็น หิมะในสวนก็ทับถมกันจนหนาแล้ว จี้เล่ออวี๋เกาะหน้าต่างมองอย่างตื่นเต้น ก่อนหันกลับมาตะโกนบอกหลินลั่วชิงด้วยความดีใจ
“พ่อครับ ผมอยากปั้นตุ๊กตาหิมะ”
“ได้สิ” หลินลั่วชิงตอบตกลง
เขาพันผ้าพันคอและสวมถุงมือให้จี้เล่ออวี๋กับหลินเฟยเรียบร้อยแล้ว จึงเข็นรถเข็นของจี้อวี่เซียว พาเด็กน้อยทั้งสองออกไปที่สวน
จี้เล่ออวี๋กระตือรือร้นมาก เขาหยิบหิมะจากกิ่งไม้มากำเป็นก้อนกลมเล็ก ๆ ก่อนดึงหลินเฟยมาช่วยกันกลิ้งก้อนหิมะ
หลินลั่วชิงเข้ามาช่วยด้วย ส่วนจี้อวี่เซียวหักกิ่งไม้สองกิ่ง เตรียมเอาไว้ทำแขนให้ตุ๊กตาหิมะ
ท้องฟ้ามืดแล้ว ไฟในสวนจึงสว่างขึ้นจนแทบไม่ต่างจากกลางวัน แสงไฟสะท้อนหิมะขาวระยิบระยับงดงาม
จี้เล่ออวี๋กลิ้งหิมะจนได้ก้อนกลมป้อมสองก้อน ในที่สุดก็ประกอบเป็นลำตัวกับศีรษะของตุ๊กตาหิมะได้สำเร็จ
เขาเก็บก้อนหินเล็ก ๆ มาทำเป็นดวงตา แล้วปักกิ่งไม้ลงไป ก่อนปรบมือมองผลงานของตัวเองด้วยความดีใจเต็มหัวใจ