กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 129
เที่ยงวันรุ่งขึ้น หลังจากกินข้าวเสร็จ หลินลั่วชิงก็พาจี้อวี่เซียวกับเด็กน้อยทั้งสองคนไปบ้านพ่อของเขาในที่สุด
พ่อหลินกับเฉินเฟิ่งรอพวกเขาอยู่นานแล้ว ส่วนหลินลั่วจิงก็ถูกพ่อหลินเรียกไปอบรมเป็นพิเศษล่วงหน้า กำชับว่าเมื่อถึงเวลาอย่าพูดจาส่งเดช
ทันทีที่หลินลั่วชิงเดินเข้าประตู เขาก็เห็นใบหน้ายิ้มแย้มของพ่อหลิน
“ลั่วลั่วกลับมาแล้วเหรอลูก”
หลินลั่วชิง “…”
ช่างต้อนรับอย่างอบอุ่นจริง ๆ
เขายิ้มรับ แสร้งทำเป็นลูกกตัญญูที่มีพ่อแสนใจดี
“พ่อครับ ผมคิดถึงพ่อมากเลย”
“พ่อก็คิดถึงลูกเหมือนกัน” พ่อหลินพูดพร้อมรอยยิ้ม