กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 101
หลินเฟยเอนตัวอยู่ในอ้อมแขนของหลินลั่วชิง ปล่อยให้อีกฝ่ายกอดอยู่พักหนึ่ง ในที่สุดหลินลั่วชิงก็ยอมปล่อยเขา
“ไปเถอะ เอาของขวัญไปให้น้าเขยได้แล้ว”
หลินเฟยลงจากเตียง ก่อนจะออกไปก็ยังหันกลับมามองหลินลั่วชิงอีกครั้ง ราวกับอยากดูว่าอีกฝ่ายจะไม่เสียใจจริง ๆ ใช่ไหม
หลินลั่วชิงหัวเราะออกมาทันที
“ถ้ายังไม่รีบไป น้าจะอยากหอมแก้มเฟยเฟยอีกแล้วนะ”
หลินเฟย “...”
สายตาของหลินเฟยกลับมาเป็นแววรังเกียจที่คุ้นเคยอีกครั้ง เขาหันหลังเดินไปที่ประตู
หลินลั่วชิงกำลังจะเอนตัวลงนอนพักบนเตียงสักหน่อย แต่กลับเห็นหลินเฟยชักมือที่กำลังจะเปิดประตูกลับมา แล้วเดินกลับมาหาเขาอย่างกระอักกระอ่วน
“ให้หอมได้แค่ครั้งเดียวนะ”