กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 97
จี้อวี่เซียว “???”
“ทำไมจู่ ๆ ถึงพูดเรื่องนี้ขึ้นมาล่ะ?”
“ก็แค่คิดถึงคุณขึ้นมาพอดี เลยพูดออกมาตามความรู้สึกครับ”
จี้อวี่เซียววางหนังสือในมือลงอย่างใจเย็น
“ถ้าอย่างนั้นก็ถือว่านายพูดความจริง”
หลินลั่วชิงอดหัวเราะออกมาไม่ได้
“คุณนี่หลงตัวเองจริง ๆ เลย”
“ทำไมล่ะ? อนุญาตให้นายชมเทพบุตรในดวงใจของนายได้ แต่ไม่อนุญาตให้เทพบุตรในดวงใจของนายรู้จักตัวเองอย่างถ่องแท้หรือไง?”
รอยยิ้มของหลินลั่วชิงยิ่งกว้างขึ้น