เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 90
หลังจากหลินลั่วชิงถ่ายฉากของตัวเองเสร็จ ก็ได้ยินอู๋ซินหยวนบอกว่าหม่าป๋อจงให้เขาไปหาที่เต็นท์เพื่อซ้อมบทสำหรับฉากคืนนี้
“พอซ้อมบทเสร็จ พวกเราก็ไปกินข้าวกับเขาสักมื้อ ถือเป็นการชดเชยให้เขาหน่อย ถึงอย่างไรเขาก็เป็นนักแสดงรุ่นพี่ เราจะไม่ไว้หน้าเขาเลยก็ไม่ได้ ตอนเที่ยงเขาคงรู้สึกว่านายทำให้เขาเสียหน้า เลยโกรธขึ้นมา” อู๋ซินหยวนเกลี้ยกล่อม
หลินลั่วชิงรู้สึกจนใจอยู่บ้าง แต่ถึงอย่างไรเขาก็ไม่อยากมีเรื่องบาดหมางกับหม่าป๋อจง ดังนั้นการไปกินข้าวเย็นด้วยกันสักมื้อก็ไม่ใช่เรื่องที่ทำไม่ได้ เขาเพียงรู้สึกว่าหม่าป๋อจงเอาตัวเองเป็นศูนย์กลางมากเกินไปหน่อย
แต่จะทำอย่างไรได้ ในเมื่ออีกฝ่ายมีทั้งประสบการณ์และฝีมือการแสดง ผู้ช่วยกับผู้จัดการส่วนตัวรอบข้างต่างก็เอาอกเอาใจเขา พอนานวันเข้า ก็ยากที่จะไม่กลายเป็นคนเอาแต่ใจตัวเอง
หลินลั่วชิงส่ายหน้า คิดในใจว่าอนาคตเขาจะไม่เป็นแบบนี้เด็ดขาด
“ได้ครับ” เขาตอบตกลง “ถ้าอย่างนั้นผมไปหาเขาตอนนี้เลย”
“ฉันไปด้วย” อู๋ซินหยวนกล่าว
เมื่อหม่าป๋อจงได้พบหลินลั่วชิงอีกครั้ง ก็ดูเหมือนเขาจะกลับมาเป็นเหมือนปกติแล้ว
หลินลั่วชิงยิ้มพลางกล่าว “อาจารย์หม่า ผมมาซ้อมบทสำหรับฉากคืนนี้กับอาจารย์ครับ”