เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 88 อย่าปล่อยให้สูญเปล่าไปง่าย ๆ
หลินลั่วชิงเฝ้าสังเกตอยู่หลายวัน เมื่อเห็นว่าหลินเฟยปรับตัวเข้ากับโรงเรียนใหม่ได้ดี เขาก็วางใจและกลับมาทุ่มเทให้กับการถ่ายละครในกองถ่ายต่อไป
ดูเหมือนหม่าป๋อจงจะชื่นชมเขาอยู่ไม่น้อย ทุกครั้งก่อนเริ่มถ่ายทำ อีกฝ่ายมักเรียกเขาไปซ้อมบทด้วยกันหนึ่งรอบก่อน แล้วจึงค่อยเข้าฉากถ่ายทำ
ระหว่างนั้นหม่าป๋อจงก็ให้คำแนะนำเขาเป็นครั้งคราว หลินลั่วชิงจึงตั้งใจจดจำไว้และกล่าวขอบคุณทุกครั้ง
เหยาโม่โม่รู้สึกอิจฉาอยู่บ้าง
“อาจารย์หม่าไม่เคยพูดกับฉันมากขนาดนี้เลย”
“ฉันก็เหมือนกัน” หลี่ฮั่นไห่พูด
ช่วงนี้ทั้งสามคนสนิทสนมกันมากขึ้นแล้ว บางครั้งก็ซ้อมฉากที่ต้องแสดงร่วมกันทั้งสามคน และพูดคุยกันในเวลาพัก
“คงเพราะอาจารย์หม่าคิดว่าฝีมือการแสดงของพวกเราธรรมดาละมั้ง” เหยาโม่โม่พูด “ก็จริงนะ ถ้าฉันเป็นครู ฉันก็คงชอบนักเรียนเก่ง ๆ มากกว่าเหมือนกัน”
แต่หลี่ฮั่นไห่ไม่ได้คิดเช่นนั้น