กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 82 “อืม ฉันมีความสุขมาก”
ตอนนี้เหอหนีตั้งสติได้แล้ว เธอรีบดึงจางเสี่ยวซงหลบไปด้านข้าง
เธอถูกน้ำสาดจนเปียกโชกไปทั้งตัว ร่างกายที่ทั้งเปียกทั้งเย็นสั่นสะท้านท่ามกลางสายลมฤดูใบไม้ร่วง ตัวเธอสั่นไปหมด
เธอมองจี้เล่ออวี๋ เส้นผมที่เคยปล่อยสยายบัดนี้จับตัวเป็นช่อเปียกชื้น ไม่เหลือความหยิ่งทะนงและความสง่างามแบบคนร่ำรวยอย่างที่เคยมีในวันปกติ ดูไม่ต่างจากไก่ตกน้ำที่ขนหลุดร่วง
จี้เล่ออวี๋ทำท่าเหมือนจะร้องไห้แต่ก็ไม่ร้อง ดูราวกับตกใจกลัว ทั้งน้อยใจและน่าสงสาร
“ผม…ผมไม่ได้ตั้งใจนะครับ” เขาพูดอย่างหวาด ๆ
จางเสี่ยวซงยกแขนเสื้อที่เปียกขึ้นมา ชี้หน้าเขาพลางร้องไห้
“นายตั้งใจแน่ ๆ นายจงใจฉีดน้ำใส่ฉัน! นายต้องขอโทษฉัน!”
จี้เล่ออวี๋ยิ่งทำท่าน้อยใจหนักกว่าเดิม
“ผมไม่ได้ทำ”