เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 50 (รวมสองตอน) ประธานจี้: ฉันเก่งมาก! โดยเฉพาะ...
หลินลั่วชิงลดมือที่ปิดตาตัวเองลง มองใบหูแดงก่ำของหลินเฟย ก่อนจะแกล้งหยอกอีกครั้ง “เมื่อกี้จุ๊บน้าจริง ๆ เหรอ? ทำไมน้าไม่รู้สึกเลยล่ะ?”
คำถามนี้ทำให้หลินเฟยตอบไม่ถูก หรือว่าเมื่อกี้เขาจุ๊บเร็วเกินไป เบาเกินไป หลินลั่วชิงถึงไม่รู้สึก?
เด็กชายกะพริบตาอย่างงุนงงซึ่งไม่ค่อยได้เห็นนัก สีหน้ามีความทำอะไรไม่ถูกสามส่วน ความสับสนสามส่วน และความสงสัยอีกสี่ส่วน
หลินลั่วชิงอดหัวเราะกับท่าทางงุนงงของเขาไม่ได้ จึงบีบแก้มเด็กชายเบา ๆ แล้วแสร้งทำเป็นนึกทบทวนอย่างตั้งใจ “เหมือนจะจุ๊บแล้วจริง ๆ นั่นแหละ รู้สึกนิดหน่อย คราวหน้าจุ๊บแรงกว่านี้หน่อยก็ได้นะ”
หลินเฟยหันหน้าหนี ไม่ยอมมองเขา พลางคิดในใจว่าจะมีคราวหน้าได้ยังไงกัน!
เขาไม่ยอมจุ๊บหลินลั่วชิงอีกแล้ว!
ครั้งเดียวก็พอ!
หลินลั่วชิงช่วยเด็กชายอาบน้ำไปพลาง มองความเขินอายที่เผยออกมาจาง ๆ บนใบหน้าไปพลาง รู้สึกว่าเด็กคนนี้น่ารักจริง ๆ
“คืนนี้อยากนอนกับน้าไหม?” เขาถามยิ้ม ๆ และยังคงหยอกหลินเฟยต่อ “ถ้าได้นอนกับเฟยเฟย น้าจะยิ่งดีใจนะ~”