กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 35 “ให้เขานั่งบนตักผมก็พอ”
หลินเฟยรออยู่พักหนึ่ง หลินลั่วชิงก็กลับมา เขาวางหมอนของตัวเองไว้ข้างหมอนของหลินเฟย ก่อนล้มตัวลงนอน
“นอนกันเถอะ” หลินลั่วชิงพูด
หลินเฟยขานรับ “อืม” แล้วล้มตัวลงนอนเช่นกัน
หลังจากหลินเฟยนอนลงแล้ว หลินลั่วชิงก็โอบเขาเข้ามากอด ก่อนพูดเบา ๆ
“ราตรีสวัสดิ์”
“ราตรีสวัสดิ์ครับ” หลินเฟยตอบเสียงเบา
หลินลั่วชิงหัวเราะเบา ๆ แล้วจูบหน้าผากเขาหนึ่งครั้ง ก่อนหลับตาลงทั้งที่ยังกอดเด็กชายไว้
ขณะเดียวกัน ในห้องนอนอีกห้องหนึ่ง จี้อวี่เซียวกำลังลืมตา หลับตา ลืมตาอีกครั้ง แล้วก็หลับตา สุดท้ายจึงหลับตาสนิท
เข็มนาฬิกาหมุนผ่านไปแล้วรอบแล้วรอบเล่า แต่จี้อวี่เซียวกลับไม่มีความง่วงแม้แต่น้อย