เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 1
【หลินลั่วชิงมองคนตรงหน้า ขาทั้งสองข้างสั่นระริก จิตใจตื่นตระหนก เหงื่อเย็นผุดซึมบนแผ่นหลังเป็นชั้น ๆ จนแทบทำให้เสื้อผ้าเปียกชุ่ม แต่เขาก็ยังไม่กล้าพูดอะไรแม้แต่คำเดียว ได้แต่มองชายตรงหน้าด้วยความระมัดระวังและหวาดกลัว
ชายคนนั้นหน้าตาหล่อเหลามาก เส้นผมยาวเล็กน้อยจนเกือบแตะบ่า เขาสะบัดมือเบา ๆ เปลวไฟจากไฟแช็กดับลงตามการเคลื่อนไหวนั้น จากนั้นยกบุหรี่ขึ้นสูบ ดวงตาหงส์คู่งามหรี่ลงเล็กน้อยพร้อมรอยยิ้มจาง ๆ
น้ำเสียงของเขานุ่มนวลทอดยาว พูดจาแผ่วเบาและสุภาพ ทว่ากลับแฝงความเย็นชาอยู่หลายส่วน
“ทำไมคุณหลินถึงตกอยู่ในสภาพแบบนี้ได้ล่ะครับ?”
เขาดูเหมือนจะไม่เข้าใจนัก แววตาเผยความไร้เดียงสาออกมาเล็กน้อย
“ตอนที่คุณหลินดูถูกอาของผมในปีนั้น ผมจำได้ว่าคุณหลินยังดูมั่นอกมั่นใจ พูดจาโอหังอยู่เลย ตอนนั้นคุณพูดว่ายังไงนะครับ?”
นิ้วเรียวยาวของจี้เล่ออวี๋เคาะบุหรี่เบา ๆ เถ้าสีเทาขาวร่วงลงพื้น เขาพยักหน้าราวกับนึกออกแล้ว
“คุณบอกว่าอาของผมเป็นคางคกคิดจะกินเนื้อหงส์ คนพิการอย่างเขาจะคู่ควรกับคนอย่างคุณได้ยังไง บอกว่าเขาไม่รู้จักฉี่รดพื้นแล้วส่องดูสภาพตัวเองเสียบ้าง แล้วยังบอกอีกว่า ต่อให้คุณต้องแต่งงานกับหมาสักตัว ก็ไม่มีวันแต่งงานกับเขา”
เขากะพริบตาอย่างแผ่วเบา ขนตายาวราวม่านหมอกปกปิดความอำมหิตในดวงตา น้ำเสียงยังคงอ่อนโยนไพเราะเช่นเคย