กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
หลินลั่วชิงรีบหยิบลูกบอลสีแดงในกะละมังขึ้นมา ก่อนจะหมุนตัวกลับ แล้วพาจี้เล่ออวี๋กับจี้อวี่เซียวเดินกลับไปยังจุดเริ่มต้น
ทันทีที่หลินเฟยเห็นพวกเขาหันหน้ากลับมาทางตัวเอง ก็รู้สึกเขินอายขึ้นมาอีกครั้ง
ถึงอย่างไรพวกเขาก็ใกล้จะชนะแล้ว คนที่ทำหน้าที่กองเชียร์อย่างเขาก็เลิกงานได้แล้วใช่ไหม?
เมื่อคิดเช่นนั้น เขาจึงไม่ได้ตะโกนเชียร์ต่อ
ชาวเน็ต: ???
[ทำไมไม่เชียร์ต่อแล้วล่ะ เฟยเฟย เชียร์ต่อสิ!]
[ใช่แล้วเฟยเฟย พยายามเข้า ๆ เอาให้คนอื่นตามไม่ทันไปเลย!]
[ราชาแห่งความขยันของฉัน ทำไมถึงหยุดไปแล้วล่ะ? ฉันทำอะไรไม่ดีตรงไหนเหรอ? หรือเสียงเชียร์ของฉันยังกระตือรือร้นไม่พอ?]
[ฮ่า ๆ ๆ เฟยเฟยคงเขินนั่นแหละ]
[เฟยเฟย: ฉันก็ต้องรักษาหน้าตัวเองเหมือนกันนะ?!]