เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
บทที่ 265 ตอนจบ (ตอนปลาย)
อวี๋เจียโย่วลุกขึ้นอย่างมึนงง เกือบเดินแขนขาข้างเดียวกันไปพร้อม ๆ กัน แต่ไม่นานก็ปรับอารมณ์ได้ แล้วเดินขึ้นเวทีรับรางวัลอย่างสง่างาม
ผู้ชมด้านล่างยังคงปรบมือ ไม่ว่าจะจริงใจหรือเสแสร้ง ทุกคนต่างมีรอยยิ้มแสดงความยินดีอยู่บนใบหน้า
อวี๋เจียโย่วมองภาพนั้นแล้วพลันรู้สึกมหัศจรรย์ ราวกับทุกสิ่งเป็นภาพลวงตาที่จับต้องไม่ได้
เขารับถ้วยรางวัลจากผู้มอบรางวัล เดินไปยืนหน้าไมโครโฟนแล้วมองผู้ชมด้านล่าง
เขาไม่เคยคิดเลยว่าวันหนึ่งตัวเองจะได้มายืนตรงนี้
ไม่สิ หรือควรบอกว่าเขาเคยคิดถึงมันมากกว่าหนึ่งครั้ง เพียงแต่หลังจากต้องเผชิญความผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า เขาก็ไม่กล้าแม้แต่จะคิดถึงมันอีก
แต่ตอนนี้เขากลับมายืนอยู่ในสถานที่ที่ใฝ่ฝันมาตลอด
ชั่วขณะหนึ่ง อวี๋เจียโย่วอยากร้องไห้ แต่ก็รู้สึกว่าไม่มีอะไรให้ต้องร้องไห้
เขาทำความฝันสำเร็จแล้ว จึงไม่จำเป็นต้องร้องไห้