Chapter 0210

⬢⬢⬢

ตอนที่ 210 พูดจาอย่าเว้นวรรคให้คนตกใจ

เขาจดจำเรื่องลัทธิเทพโบราณไว้ในใจ แต่ก็ไม่ได้รีบร้อนกลับไป มีคำกล่าวหนึ่งที่ว่าไว้ มาถึงแล้วทั้งทีก็ต้องจัดการให้เสร็จ

เขาเพิ่มคำจำกัดความโดยให้โลกเป็นผู้ชี้ทาง ฉีหย่วนจึงขยับเข้าไปใกล้ทิศทางของผู้บุกรุกอย่างระมัดระวัง

ไม่แน่ใจว่าเป็นเพราะรอยแยกของโลกมีคุณสมบัติในการย่อยสลาย หรือเป็นเพราะปัญหาทางจิตใจ พูดตามตรงคือการอยู่ในสภาพแวดล้อมที่ว่างเปล่าเช่นนี้ นานเข้าย่อมรู้สึกไม่สบายตัวอยู่บ้าง

ไม่รู้ว่าล่องลอยมานานเท่าใด ราวกับว่าในโลกนี้มีเพียงเขาคนเดียว จะใช้คำว่าโดดเดี่ยวมาบรรยายความรู้สึกตอนนี้ก็ดูจะเกินไป มีเพียงความสงบเท่านั้นที่อธิบายได้อย่างแม่นยำ