กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ฮือ…”
เขาย่อตัวลงกับพื้น กอดศีรษะร้องไห้โฮอย่างโศกเศร้าเจ็บปวด
ความน้อยใจนั้น ความโศกเศร้านั้น ราวกับสูญเสียสิ่งล้ำค่าที่สุดไป
เจียงอวิ๋นเสามองทางหลวงที่มีผู้คนไปมาพลุกพล่าน แล้วมองพี่สามที่ร้องไห้พังทลายจนไม่สนภาพลักษณ์ นางรู้สึกสะเทือนใจเล็กน้อย
ต้องสิ้นหวังมากเพียงใด ผู้ชายที่รักหน้าตาเช่นนี้ถึงได้ร้องไห้ต่อหน้าคนมากมายขนาดนี้?
เจียงอวิ๋นเสาย่อตัวลงตบไหล่พี่สามเบา ๆ ปลอบด้วยน้ำเสียงเบาที่สุดและอ่อนโยนที่สุด “พี่สาม อย่าร้องไห้เลย พวกเราคาดไว้แล้วว่าวันหนึ่งต้องมีวันนี้ ใช่หรือไม่ อย่าเสียใจเกินไปเลย เสียใจมากขนาดนี้จะทำร้ายร่างกายเจ้านะ…”
เจียงซื่อหรงราวกับไม่ได้ยินเสียงน้องสาว ยังคงร้องไห้ด้วยความเสียใจอยู่ฝ่ายเดียว