กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จางเยียนหรานมองเจียงซื่อหรงอย่างเงียบงัน
นางยอมรับว่าคำพูดของชายผู้นี้ช่างยั่วยวนใจผู้คนได้ไม่น้อย ไม่รู้ว่าใครสั่งสอนมา ชิ
หากเป็นเมื่อครึ่งปีก่อนที่นางได้ยินคำเหล่านี้ นางอาจจะสั่นคลอนและยอมอ่อนข้อจริง ๆ แต่เมื่อผ่านไปหนึ่งปี ถึงตอนที่ไร้ความรู้สึกแล้วกลับมาได้ยินคำเหล่านี้ หัวใจของนางก็แข็งดั่งเหล็ก
“นั่นสิ…”
นางถอนหายใจแผ่วเบาครั้งหนึ่ง จ้องมองดวงตาของเจียงซื่อหรง