เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
หลังเจียงอวิ๋นเสาคลอดบุตรได้เจ็ดวัน ความเจ็บจากการหดรัดตัวของมดลูกก็ทุเลาลง แก่นแท้ ปราณ จิตวิญญาณของนางทั้งคนก็ฟื้นกลับมามากแล้ว
เจ็ดวันนี้ นอกจากญาติสนิทที่มาเยี่ยมนางทุกวันแล้ว ไม่มีผู้ใดอื่นที่ไร้กาลเทศะวิ่งมารบกวนการพักฟื้นของนาง
รวมถึงจางเยียนหรานด้วย
พี่สะใภ้ผู้นี้แต่ไหนแต่ไรก็รู้กาลเทศะ รู้ว่าหญิงที่เพิ่งคลอดบุตรในหลายวันแรกนั้นเหนื่อยล้าอ่อนเพลียยิ่งนัก ไม่มีจิตวิญญาณจะรับมือกับแขกเลย ดังนั้นถึงจางเยียนหรานจะอยากเห็นเด็กน้อยเพียงใด นางก็อดกลั้นไว้ไม่มาถึงเรือนให้วุ่นวาย
เช่นนี้ก็ทำให้เจียงซื่อหรงลำบากใจนัก
เขาย่อตัวลงข้างเปลน้อย หยอกล้อหลานชายตัวน้อยผู้น่ารักของเขา แล้วแอบชำเลืองมองเจียงอวิ๋นเสาที่กำลังดื่มซุปไก่ดำอยู่ทีละครั้งทีละครั้ง “เสาเอ๋อร์ เจ้าว่า วันนี้พี่สะใภ้สามของเจ้าจะมาหาเจ้าหรือไม่”