ตอนที่ 144 ท่านพ่อโกรธเป็นฟืนเป็นไฟ โกรธจนคลั่งแล้ว

เขาก้มตัววางน้องเมียลง แล้วตบหน้าผากตัวเองเบา ๆ “เจ้าไม่ต้องกังวลไป ไปเที่ยวจวนโหวกับเสี่ยวเป่าให้สนุกเถิด ถือว่าไปทำความรู้จักบ้านใหม่แทนพี่สาวของเจ้าก่อนก็แล้วกัน—”

“ได้”

เสิ่นอวิ๋นซูเห็นว่าพี่เขยว่าที่รับปากรับรองเช่นนี้แล้ว ก็วางใจลงทันที หันกลับไปดึงเสี่ยวเป่าผู้น้องชายออกไปเล่นด้วยกัน

มองดูเด็กน้อยสองคนจากไปอย่างเบิกบานราวนกน้อยที่หลุดจากกรง เมิ่งซิงเหอก็นวดระหว่างคิ้ว แล้วหันไปมองฮูหยินโหว

ฮูหยินโหวไม่เสียดายของล้ำค่าเหล่านั้นแม้แต่น้อย

นางบอกบ่าวไพร่ด้วยท่าทีสงบให้เก็บไข่มุกราตรี หินฝนหมึกโลหิต กระจกไพฑูรย์ล้ำค่า และของอื่น ๆ ที่ซูเอ๋อร์เพิ่งชี้เมื่อครู่ใส่ห่อให้หมด แล้วบอกหมัวมัวชุยให้เพิ่มทั้งหมดลงในบัญชีสินสอด

เมื่อเห็นบ่าวไพร่เริ่มลงมือวุ่นวาย นางจึงดึงเมิ่งซิงเหอไปยังข้างหนึ่ง สีหน้าจริงจัง

นางถามว่า “เรื่องราวของคุณหนูสี่ตระกูลเจียงตลอดสิบกว่าปีมานี้ เจ้าสืบสวนจนชัดเจนแล้วหรือไม่ ข้ารู้สึกอยู่เสมอว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล…”

เมิ่งซิงเหอหยิบผ้าเช็ดหน้าออกมาอย่างสงบ เช็ดฝุ่นละอองบนไข่มุกราตรี

เขาไม่พูดว่าเมื่อหลายวันก่อนเขาส่งคนไปหุบเขาเป่ยซานสืบเรื่องท่านพ่อท่านแม่ตระกูลเสิ่นกับเจียงอวิ๋นเสาแล้ว