กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“ซื่อจื่อเมิ่ง ข้าเข้าใจความหมายของท่านแล้วเจ้าค่ะ”
“หลายวันก่อนเป็นข้าที่รบกวนท่าน ขออภัยเจ้าค่ะ”
“เดิมทีข้าคิดว่า ท่านซื่อจื่อคือสหายคนแรกที่ข้ามีตั้งแต่มาถึงเมืองหลวง ข้าดีใจยิ่งนัก แต่ผลกลับกลายเป็นว่า…ข้าประเมินตัวเองสูงเกินไปเจ้าค่ะ”
“คุณชายสูงศักดิ์แห่งเมืองหลวงผู้งามสง่า กับสาวบ้านนอกหยาบกระด้าง จะเป็นสหายกันได้อย่างไรเล่า? หลายวันก่อน ท่านซื่อจื่อเพียงจำต้องทำเป็นเออออรับรองข้าเพราะติดเรื่องหน้าตา ใช่หรือไม่เจ้าค่ะ?”
“บัดนี้ ข้าก็ควรรู้จักกาลเทศะแล้วเจ้าค่ะ”
“……”
อีกฟากฝา เมิ่งซิงเหอกำลังข่วนกำแพงไว้แน่นจนข้อนิ้วขาว