กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
นางถอนหายใจเฮือกหนึ่ง พยักหน้ารับปาก
“ได้ ข้ารับปากเจ้า พี่สะใภ้สาม ข้าจะทำเป็นไม่รู้อะไรทั้งสิ้น”
นางเอ่ยอย่างว้าเหว่ “หากสุดท้ายพวกเจ้าอยู่กันได้ ข้าก็ยินดีด้วย หากอยู่กันไม่ได้ก็ไม่เป็นไร ในเมื่อพี่สามของข้าละทิ้งแม่นางหลิ่วไม่ได้ถึงเพียงนั้น ก็ไปใช้ชีวิตที่เหลืออยู่กับแม่นางหลิ่วที่เขาคิดถึงทุกวินาทีเสียเถิด——”
นางมองจางเยียนหรานผู้งดงาม เอ่ยจากใจจริง “พี่สะใภ้สาม เจ้าดีถึงเพียงนี้ ข้าไม่อยากเห็นเจ้าทุกข์ใจสิ้นหวังปล่อยครึ่งชีวิตหลังให้ผ่านไปอย่างไร้ค่า เจ้าควรมีคนที่ประคองเจ้าไว้ในอุ้งมือ”
จางเยียนหรานได้ยินคำเหล่านี้ของเจียงอวิ๋นเสา ในใจพลันเกิดคลื่นซัดสาด และสิ่งที่ซัดตามคลื่นนั้นล้วนเป็นความตื้นตัน
“น้องสี่……”