กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“จำไว้—”
เมิ่งซิงเหอมององครักษ์ผู้ไว้ใจได้อย่างแน่นอนตรงหน้า เอ่ยกำชับเสียงเบา “ไม่ว่าสืบพบอะไร ก็ให้รายงานผลมาให้ข้าคนเดียว ห้ามให้บุคคลที่สามนอกจากเจ้ากับข้ารู้”
องครักษ์รู้สึกประหลาดใจบ้าง
ฐานะของคนตระกูลเสิ่นนั้นลึกลับถึงเพียงนั้นหรือ?
ลูกหลานราชวงศ์ที่พลัดหลงอยู่ข้างนอกก็คงไม่ลึกลับถึงเพียงนี้กระมัง?
เขากดคำบ่นในใจลง ประสานมือคารวะตอบว่า “ข้าน้อยขอสาบานด้วยศีรษะบนคอว่า นอกจากท่านซื่อจื่อแล้ว ข้าน้อยจะไม่บอกใคร รวมถึงท่านโหวด้วย”
เมิ่งซิงเหอพยักหน้า “ไปเถิด ไปเร็วกลับเร็ว”
เห็นองครักษ์หันหลังจากไป เมิ่งซิงเหอจึงพิงเก้าอี้โยก
เขามองเมฆขาวราวหิมะบนท้องฟ้าสีคราม แล้วหรี่ตาลงเล็กน้อย