กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
โม่เหม่ยเหนียงมองบุตรสาวอย่างประหลาดใจ พยักหน้ารับ “ได้เจ้าค่ะ”
เจียงอวิ๋นเสาลุกขึ้นยืน เดินมาที่หน้าต่าง ผลักหน้าต่างออกแล้วรออยู่
โม่เหม่ยเหนียงมาถึงข้างกายนางอย่างรวดเร็ว ถามเสียงเบา “มีเรื่องอันใดหรือ”
นางมองท่านพ่อที่กำลังปลอบน้องชายอยู่ ควงแขนโม่เหม่ยเหนียง พูดเสียงเบา “ท่านแม่ ข้า…ระดูของข้ามาอีกแล้ว ข้าตกใจเล็กน้อย”
โม่เหม่ยเหนียงชะงักไป
บุตรสาวของนางเพิ่งจะมีระดูเมื่อสิบวันก่อนไม่ใช่หรือ
นางขมวดคิ้ว “ยื่นมือออกมา”
เจียงอวิ๋นเสาวางมือบนกรอบหน้าต่างอย่างว่าง่าย มองแม่สาวงามอย่างละห้อย
ปลายนิ้วของโม่เหม่ยเหนียงเคาะเบา ๆ ที่จุดชีพจรข้อมือบุตรสาว