กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
จางโยวหนิงวางถ้วยชาลง หมดอาลัยตายอยากฟุบตัวลงกับโต๊ะ พึมพำบ่นงึมงำ
“ตงฟางจิ่งเช่อไม่ใช่ของดีอะไร เรือนหลังมีอนุภรรยาเยอะจนนับไม่ถ้วน ข้าซึ่งมีนิสัยใจร้อนอย่างนี้ ถ้าแต่งกับเขา ไม่ช้าก็เร็วก็ต้องพินาศไปพร้อมกัน”
“เจียงหานซงก็ไม่ใช่คนดีอะไร บ้านไหนคนดีเขาจะยังไม่แต่งงานถึงอายุยี่สิบสี่ยี่สิบห้ากันเล่า? ไม่แน่ว่าเขาอาจมีโรคทางร่างกาย เขาทำไม่ได้……”
“ส่วนคนที่เหลือนั้น ข้อเสียไม่มากนัก แต่ข้อเสียใหญ่ที่สุดของพวกเขาคือหน้าตาธรรมดา เทียบเจียงหานซงกับตงฟางจิ่งเช่อไม่ได้เลย!”
“ข้าเป็นหญิงสาวที่เคยมีคู่หมั้นรูปงามเลิศอย่างเมิ่งซิงเหอ สายตาข้าเลือกสูงนัก ข้าจะไปชอบหน้าตาธรรมดาไม่สะดุดตาอย่างนั้นหรือ?”