กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
“พรืด——”
เมิ่งซิงเหอถูกเจียงอวิ๋นเสาทำให้หัวเราะออกมา “เล่นละครลิงอะไรกันเล่า โลกนี้จะมีลิงงามเช่นนี้ที่ไหนกัน?”
นิ้วของเขาลูบไล้ปิ่นปักผม พลางจ้องมองดวงตาของเจียงอวิ๋นเสา แล้วกล่าวอีกว่า “คุณหนูสี่ ข้าเพียงแต่เมื่อครู่พลันรู้สึกว่าปิ่นปักผมของเจ้าออกแบบได้งดงามยิ่งนัก ข้าจึงอยากทำอาวุธป้องกันตัวสักชิ้นตามปิ่นนี้ เจ้าพอจะให้ข้ายืมไปดูแบบสักสองสามวันได้หรือไม่”
“……”
เจียงอวิ๋นเสามองเมิ่งซิงเหอเงียบ ๆ
ในใจคิดว่า อ๊ะ ท่านซื่อจื่อผู้นี้ช่างมีเล่ห์เหลี่ยมเสียจริง!
ปิ่นป้องกันตัวแบบนี้ ร้านทองเงินใหญ่ ๆ หลายแห่งล้วนมีขาย เหตุใดต้องยืมปิ่นของนางไปดูแบบและเลียนแบบด้วยเล่า?
ชัดเจนว่าเป็นเพียงข้ออ้าง