กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมื่อเจียงอวิ๋นเสาและเสิ่นอวิ๋นซูวางตะเกียบลง ฮูหยินเจียงก็เอ่ยว่า “เสาเอ๋อร์ เจ้าพาซูเอ๋อร์กลับไปพักผ่อนก่อนเถิด อีกสักครู่พี่ใหญ่ของเจ้าจะให้คนมาทำกำแพงเรือนให้เจ้า เจ้าคอยดูแลเองสักหน่อย มีความคิดเห็นอย่างไรก็บอกช่างฝีมือไป—”
หยุดไปครู่หนึ่ง นางก็เอ่ยอย่างอ่อนโยน “อีกสักครู่ท่านแม่ต้องรับแขก เจ้าก็อยู่ในเรือนเสียดี ๆ อย่าออกมาข้างหน้าเลยได้หรือไม่ ให้ผู้อื่นเห็นลูกสาวที่งดงามถึงเพียงนี้ของข้า ข้ากลัวว่าเขาจะหมายปองเอา”
เจียงอวิ๋นเสาแสร้งทำเป็นเขินอายพยักหน้าอย่างว่าง่าย “เจ้าค่ะ ทราบแล้วเพคะ ท่านแม่”
จากนั้นนางก็ลุกขึ้น จูงเสิ่นอวิ๋นซูคารวะฮูหยินเจียง แล้วหันกลับจากไปอย่างว่าง่าย
ระหว่างทางกลับเรือนเสากวง เจียงอวิ๋นเสายิ่งคิดก็ยิ่งรู้สึกขบขัน