ตอนที่ 14 พระเอกตามหาเด็กสาวในปีนั้นมาตลอด

แววตาฮูหยินโหววูบไหวเล็กน้อย

นางลูบศีรษะเสี่ยวเป่าอย่างอ่อนโยน “เสี่ยวเป่า ไปในห้องพี่ชายของเจ้า เอาตัวรองออกมาให้ท่านอาสักใบเถิด”

เสี่ยวเป่าเป็นเด็กว่านอนสอนง่าย ทันใดนั้นก็ลุกขึ้นยืน วิ่งตึกตัก ๆ ไปทางห้อง

ฮูหยินโหวส่งเสี่ยวเป่าไปให้พ้น แล้วหันมองเมิ่งซิงเหอด้วยหางตา เอ่ยเสียงเบาว่า “ซิงเหอ เจ้าต้องลุกขึ้นสู้ เจ้าอย่าหมดหวังเช่นนี้ พวกเราต้องหาสาวน้อยคนนั้นในปีนั้นพบแน่ ขอเพียงพบนาง เจ้าก็จะอยู่ต่อไปได้”

เมิ่งซิงเหอดื่มยาสมุนไพรชามหนึ่งจนหมด ยานั้นทั้งขมทั้งฝาดจนลิ้นของเขาชาไป

เขาวางชามลง เงยหน้ามองฮูหยินโหว

แววตาของเขาสงบยิ่ง “หาไม่พบ ในปีนั้นพวกเราเกือบพลิกเจียงโจวทั้งเมืองก็ยังหานางไม่พบ บัดนี้กว่าสิบปีผ่านไป นางอาจไปทั่วทุกสารทิศแล้ว พวกเราจะไปหาที่ไหนกันเล่า”