กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เจียงอวิ๋นเสามองพ่อแม่แล้วบีบขมับรอยยิ้ม “ท่านพ่อท่านแม่ ขอประทานให้ท่านเร่งอธิบายกับน้องชายที บุตรลูกเกือบคุมเขาไม่อยู่แล้ว——”
พ่อเสิ่นฉางถิงกับแม่โม่เหม่ยเหนียงดังเสียงฉึดขึ้น
ทั้งสองโน้มตัวพร้อมกัน มองเสิ่นอวิ๋นซูตรงอย่างพิศวง
“อื้ม! อย่ามองข้า!”
เสิ่นอวิ๋นซูเช็ดน้ำตา หันหน้าหนีอย่างโกรธจัด
โม่เหม่ยเหนียงก้าวเข้ามา ลูบหัวน้อยของเสิ่นอวิ๋นซูเบา ๆ “เสิ่นอวิ๋นซู เจ้าก็รู้สึกโกรธใจเหมือนกันเหรอ? พ่อแม่ทิ้งเจ้า ไม่ตามหาเจ้า เจ้าถึงโศกเศร้าขนาดนี้ งั้นเจ้าทิ้งพ่อแม่หนีไป ไม่ใส่ใจพ่อแม่ พ่อแม่ไม่ควรโศกเศร้าหรือ?”