กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พู่กันหยก
เมิ่งซิงเหอหลุบตามองเด็กน้อยอย่างประหลาดใจ
เหตุใดจึงมีเด็กน้อยน่ารักคนหนึ่งมุดช่องสุนัขลอดวิ่งเข้ามาในลานเรือนของเขาได้
เขาอมยิ้ม โน้มตัวลงเล็กน้อย นิ้วมือเย็นนิด ๆ แตะลงบนศีรษะมอมแมมของเด็กน้อยเบา ๆ สองที “เจ้าเป็นเด็กบ้านไหน”
เด็กน้อยเห็นพี่ชายผู้นี้อ่อนโยนมาก ไม่ดุเลยสักนิด ก็ใจกล้าขึ้นมาทันที
เขาลุกขึ้นยืน พลางหยิบใบไม้แห้งบนศีรษะออก พลางตอบอย่างว่าง่าย “ข้าเป็นเด็กบ้านสกุลเสิ่น ข้าชื่อเสิ่นอวิ๋นซู ข้าห้าขวบแล้วขอรับพี่ชาย”
เมิ่งซิงเหอยิ้มถาม “มุดช่องสุนัขลอดบ้านข้าทำไมเล่า”
เสิ่นอวิ๋นซูเอียงศีรษะมองเมิ่งซิงเหอ จู่ ๆ เขาก็ก้าวเข้าไปสองก้าว กอดขาเมิ่งซิงเหอไว้