ตอนที่ 3 นางเอกมิใช่สาวบ้านนอก ร่ำรวยนัก

เจียงอวิ๋นเสายังไม่รู้ถึงความเหม่อลอยในใจของฮูหยินเจียง

นางเช็ดน้ำตาของฮูหยินเจียง พลางปลอบโยนอย่างอ่อนโยนต่อไปว่า “ท่านแม่อย่าร้องไห้เลยเจ้าค่ะ บุตรสาวของท่านกลับมาหาท่านอย่างครบถ้วนสมบูรณ์แล้ว นี่เป็นเรื่องน่ายินดีมิใช่หรือเจ้าค่ะ หากท่านร้องไห้อยู่เช่นนี้ ต่อไปข้าก็จะละอายใจเกินกว่าจะหัวเราะอีก ข้าคงได้แต่ร้องไห้เป็นเพื่อนท่านเท่านั้น...”

นางชี้ไปที่ดวงตากลมโตของตน พลางพูดเล่นว่า “ท่านดูเถิด ดวงตาคู่นี้ของข้าทั้งโต ทั้งเป็นประกาย ทั้งสวยงาม หากร้องไห้เป็นเพื่อนท่านจนบวมช้ำ ดูไม่งามขึ้นมา จะน่าเสียดายสักเพียงใดเจ้าค่ะ”

ฮูหยินเจียงมองบุตรสาวตรงหน้าผู้ทั้งอ่อนโยน เอาใจใส่ และมีนิสัยน่าเอ็นดู ด้วยดวงตาที่คลอไปด้วยน้ำตา ก่อนจะอดหัวเราะพรืดออกมาไม่ได้

นางมิได้ใส่ใจจะคิดถึงฐานะของพ่อแม่บุญธรรมของบุตรสาวอีก นางกำแขนบุตรสาวไว้แน่น อย่างรักใคร่ไม่อยากปล่อย “เสาเอ๋อร์ของข้าช่างว่านอนสอนง่าย รู้จักปลอบโยนข้าแล้ว ช่างดีจริง ๆ!”